του Γιώργου Παπαϊωάννου
Μια ελπίδα την έχω, ότι με Μπέλε στα πράγματα μπορεί και να δούμε κάτι που να μυρίζει ποδόσφαιρο. Εκτός κι αν καταφέρουν να τον κατατάξουν κι αυτόν στην ομάδα Δίας (ή γαμώτο Δία μου) και τον δούμε να σουλατσάρει με κράνος στη Περιμετρική οδό. Αλλά από την άλλη, τόσα χρόνια στα γήπεδα δεν τα κάνεις χαράμι, έτσι για πλάκα. Αυτό θέλω να πιστεύω για το Μάκη τον ορίτζιναλ και με το R δίπλα στο κατατεθέν σήμα. Μην περιμένετε βέβαια να κτιστεί η ομάδα πάνω στο Μπέλε.
Τα δόγματα στη ζωή δεν αλλάζουν. Ο Γεράσιμος θα είναι το γενικό κουμάντο ξανά, κι ο Θεός βοηθός. Ούτε η εικόνα που μου περιέγραψε ένας φίλος, πρόκειται ν’ αλλάξει στο μεταγραφικό σόου του καλοκαιριού. Τετ α τετ με μάνατζερ, ο Γεράσιμος όπως πάντα χυμένος πάνω στη καρέκλα με το ένα χέρι ογδόντα μοίρες πιο πίσω απ’ το άλλο, στυλ που υπονοεί ότι έχει όλο τον κόσμο γραμμένο και μετά πάει παρακάτω. Ο πρόεδρος με το γνωστό προγραμματισμένο ύφος του λογιστή και ο μάνατζερ να χάνει τη μπάλα, ποιος έχει τα λεφτά και τίνος του έφεξε από τη μια μέρα στην άλλη.
Μεταγραφές θα γίνουν, αν αυτό σας αγχώνει. Μπορεί και ν’ αργήσουν λίγο, αλλά δεν τρέχει μία. Κι επειδή η λογική λέει κάποιοι που θα έρθουν θα έχουν κατουρήσει και πάλι σε πηγάδι, θα χρειαστούμε οπωσδήποτε από τρεις έως πέντε τέτοιους φέτος που καταργήθηκε το Καρπενήσι και θα πάνε στα Τρία Πέντε Πηγάδια. Το ότι υπάρχει και πάλι ένα χασομέρι, είναι φυσιολογικό. Όταν πάει ο αρχάριος ή ο ανεπίδεκτος να ψήσει σουβλάκια, τα πασπατεύει με τις ώρες διότι δεν ξέρει πότε είναι η ώρα να τα γυρίσει, ή αν είναι ψημένα ή όχι, ενώ ο μάστορας ο ψήστης τα παίζει στα δάχτυλα. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μ’ αυτό, στον Παναιτωλικό.
Η χυλόπιτα από το Παπαδάκη στους παγκουί για να πάει στους φεσατζήδες, είναι απ’ τις στιγμές που λένε πολλά στο ποδόσφαιρο. Όσο για τον Πανουργιά, τί θέλατε να πει στο Φωκικό; Ότι γούσταρε με τα χίλια Παναιτωλικό και δεν μπορεί να γίνει από δήμαρχος, κλητήρας; Τους είπε ότι έχει δουλειές με φούντες και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Δεν πήγε στο Emileon για να δει αν κουνιούνται οι βάρκες. Για να πάρει τον Παναιτωλικό πήγε και πήρε το πούλο.
Άλλο, όμως, είναι το δικό μου σαράκι. Αν πιστέψουμε ότι ο Κωστούλας ήθελε πράγματι να τα βροντήξει, τί ήταν εκείνο που τον έκανε να μείνει; Όσο και να το ψάχνω δεν βρίσκω την άκρη, και μόνο η φαντασία με βοηθάει κάπως. Θα σας περιγράψω πως σκέφτομαι τη στιγμή που γύρισε το μυαλό του Κωστούλα και τον ιστορικό διάλογο με το Μπελεβώνη.
Κάπου στο νησάκι του Emileon…
