«ΨΧΟΥΣΑΒΒΑΤΟ»

Αποβραδίς το μούσκευε το στάρι η μάνα, έπαιρνε ένα ρόϊδο απ’ το κρεμασμένο δίχτυ στο κατώι, και το ξεσπύριζε σπυρί – σπυρί, κοπάναγε στο «χαβάνι» κανέλα και γαρίφαλο κι έβραζε και ξεφλούδιζε αμύγδαλα να μείνουν ασπρισμένα.

Η θειά Δμήτρω από τη Βόνιτσα στην Εγνατία,από Γιάννενα - Θεσσαλονίκη!!

Οι Κόπροι της Εγνατίας (Θεσσαλονίκη - Γιάννενα με δύο παπούτσια πάνινα)!

Θα πήγαινε στ’ Θεσσαλονίκη ο Περικλής τσ’ Γκίκους. Είχε λέει συνέδριο για τ’ σωτηρία τς γάμπαρης[1]. Μου του μολογάει η Γκίκου κι μ΄κρένει αν θέλω να πάω κι γώ. Είχα να ροβολήσου[2] για Θεσσαλονίκη εδώ κι 20 χρόνια.

ΠΡΟΣΜΕΝΟΝΤΑΣ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

Γράφει ο μεγάλος Καζαντζάκης κάπου στο δεύτερο κεφάλαιο του Ζορμπά: «Όλοι σ’ ένα βαπόρι οι κουτοπόνηροι Ρωμιοί, με τα μάτια τ’ αρπαχτικά, τα ψιλικατζίδικα μυαλά, τους μικροπολιτικούς καυγάδες, τη μονότονη επαρχιώτικη μιζέρια.

ΤΡΑΜΠΑ - ΤΡΑΜΠΑΛΙΖΟΜΑΙ , ΠΕΦΤΩ ΚΑΙ ΤΣΑΚΙΖΟΜΑΙ

Καινούργιο πλανητάρχη από σήμερα, κι ούτε φίδι στον κόρφο μας. Τώρα το τι θα προκύψει με αυτόν τον ιδιόρρυθμο κιτρινομάλη, είναι όχι απλά άγνωστο αλλά και απρόβλεπτο.

ΤΑ ΠΑΓΑΝΑ (Μυθοπλασίες και δοξασίες του τόπου μας)

-Κάτσετε ήσυχα μας έλεγαν οι μεγάλοι τέτοιες μέρες κάτω στο Αγγελόκαστρο, γιατί αυτές τις μέρες το ρέμα είναι γεμάτο «πάγανα» κι αν σας ακούσουν πάμε όλοι χαμένοι. Και τότε εμείς «σαούρα».

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

Επίκαιρο αφήγημα του Κ.Καστρινού

Ο Σωτήρης επέστρεψε στο σπίτι παγωμένος και κατάκοπος από την απογευματινή προπόνηση στη Κακαβαριά. Λασπωμένα τα παπούτσια του και οι φόρμες και μελανιασμένα τα χέρια του απ’ το κρύο.

ΤΑ ΠΟΛΥΣΠΟΡΙΑ - Της Παναγίας της Πολυσπορίτισσας σήμερα

21 Νοεμβρίου στο ημερολόγιο, και εορτάζονται τα Εισόδια της Θεοτόκου. Της Παναγίας της Πολυσπορίτισσας την λένε στα χωριά μας(πέριξ του Αγρινίου), και τούτη τη μέρα φτιάχνουν και σήμερα ακόμα πολυσπόρια. 

ΕΒΛΕΠΑ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΑΝΑ ΤΟ «ΠΡΑΜΑ»

Άμα αυτό δεν είναι μεγάλη τιμή, τότε τι είναι; Μικρό πράμα είναι να ’ρχεται ο πλανητάρχοντας στο τελευταίο του ταξίδι στην πτωχευμένη πλην όμως Δημοκρατική χώρα μας; 

Και κάπως έτσι άρχισε πάλι το πανηγύρι.

Η ΚΑΛΙΑΚΟΥΔΑ Η ΜΑΝΑ

(Τούτη τη μεγάλη μέρα της τότε εθνικής συσπείρωσης, πάντα τα τελευταία χρόνια γράφω κάτι από αφηγήσεις που άκουγα μικρός στο χωριό (Αγγελόκαστρο Αγρινίου) για το μεγάλο εκείνο έπος του 40, τότε που ακόμα οι μνήμες ήτανε νωπές, από ανθρώπους που είχανε ζήσει από κοντά τα γεγονότα. 

ΜΑΝΩΛΗΣ Ο ΨΑΡΟΦΟΝΙΑΣ

Το χέρι του τραντάχτηκε στο τράβηγμα της πετονιάς και το κορμί του έγειρε μπροστά για να κρατήσει αντίσταση. Ανασηκώθηκε παλαντζάροντας ελαφρά και άρχισε να τραβάει με γρήγορες κινήσεις. 

Η αντίσταση του φάνηκε μεγαλύτερη από άλλες φορές.

Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΚΑΛΠΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΡΗΜΑΖΕΙ

Πρώτη Σεπτέμβρη σήμερα, τέλος η παραλία,
ξανά μες της πρωτεύουσας τα αισχρά τα μεγαλεία.

Στου μπαλκονιού την ερημιά, φυλάω Θερμοπύλες,

ΠΡΩΪΝΕΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Πρωί- πρωί Δευτεριάτικα, σερφάροντας στον υπολογιστή μετά καφέ βαρύ γλυκού και τσιγαριάς, και νά ’σου εκείνος ο μισότρελος ο ξερόλας ο τσοπάνης που βοσκάει τα κατσίκια εδώ παραπάνω στα πεύκα. Σταμάτησε με το σκουριασμένο ποδήλατο έξω απ’ το συρματόπλεγμα στο κάμπινγκ.

ΟΧΙΕΣ ΔΙΜΟΥΤΣΟΥΝΕΣ

Κλείνει το MEGA, δεν κλείνει το MEGA. Ένα πράγμα δηλαδή μεταξύ ανοιγοκλείνει. Και να σας πω και του στραβού το δίκιο, ούτε που πήρα χαμπάρι τι γίνεται. Γιατί δεν παρασχολούμουνα και ποτέ μαζί του.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΚΙ ΑΚΑΘΑΡΤΟΙ

Κι εκεί που είχα αράξει για να ρουφήξω λίγο αρμύρα, και να γευτώ το δειλινό σε φόντο κόκκινο- πορτοκαλί δυό τσογλάνια μου διέκοψαν την ηρεμία. Ένα μυρμήγκι καχεκτικό κι ένα κουνούπι τροφαντό είχανε πιάσει δίπλα το σκαμπό, κι είχανε στήσει «λακριτί» επί παντός επιστητού.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΥΒΑΔΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΕΛΙΚΑ

Με πήρε τηλέφωνο ο υιός Λεωνίδας να με πικάρει κατά κάποιο τρόπο, και να μου πει ότι τον πήρα στο λαιμό μου που δεν τον άφησα να παίξει στοίχημα στο Brexit. 

Σου τα 'λεγα μου είπε πως αποκλείεται να πάω «κουβά». Μ’ αυτούς τους πανηλίθιους όλα μπορούνε να συμβούν. Και να που συνέβησαν.

ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ....ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Κάθομαι στο μπαλκόνι καταμεσήμερο... τούτη την ώρα γυρίζει ο ήλιος, και πιάνει να δροσίζει λίγο από δω, χωμένος ανάμεσα στη τέντα απολαμβάνω τη μεσημεριάτικη ψιλοσιωπή...

Μάλλον γερνάω επικίνδυνα, κάποτε αυτή η σιωπή ήτανε

Η ΣΥΡΙΖΟΣΚΟΝΗ

Ευθυμογράφημα του Καστρινού

Όλα τα είχαμε μας κατσικώθηκε τώρα τελευταία κι αυτή η αφρικάνικη σκόνη, που περνάει τη μεσόγειο τελείως αυθαίρετα και μας κάνει πιτσιλωτούς λες κι έχουμε βγάλει τη «μπέμπελη». 

Το μάζεμα του καπνού...

Πολλές φορές αισθανόμουν την επιθυμία να γράψω για όλη αυτή την ιεροτελεστία που λέγεται ΚΑΠΝΟΣ. Τώρα που όλα αυτά τα περασμένα χάνονται στη λήκυθο των αναμνήσεων, φαίνεται οτι ωρίμασαν και πρέπει να αποτυπωθούν σε μία κόλλα χαρτί για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να μην ξεχνούν οι παλιότεροι.

ΜΑΥΡΑ ΣΚΥΛΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Tώρα τελευταία στον 7ο πια χρόνο περικοπών και φτωχοποίησης, όλο και περισσότερο αηδιάζω με τις φάτσες όλων αυτών των πολιτικών στη τηλεόραση. Αρχίζω να τις φτύνω αλλά τελειωμό δεν έχουν, ενώ και το σάλιο άρχισε κι αυτό να τελειώνει απ’ τα γαμοσταυρίδια. 

ΑΠ’ ΤΟN ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΑΜΠΟ, ΣΤΗ ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΛΑΝΕΥΤΡΑ

Ένα μαγγανοπήγαδο είναι η ζωή, σε δένει πάνω στο καρούλι της και σ’ αμολάει και σε μαζεύει κατά όπως εκείνη ξέρει να τα κουμαντάρει όλα αυτά. Έτσι με μάζεψε απ’ τον καταπράσινο κάμπο τούτη την εποχή στο χωριό, για να με αμολήσει ξανά για λίγο εδώ κοντά στη γαλάζια λίμνη του Ηραίου.